ذيريج ( كه يك غلام ترك بود ) فرمان داد برود قبر و بارگاه حسين بن على رضي الله عنه را ويران سازد و آثارش را براندازد و هر كه را در آنجا بيند كيفر دهد ، و جائزه‌هاى فراوان بخش كرد بر هر كه به اين كار دست زند ، و همهء مردم از كيفر ترسيدند و از اين كار خوددارى كردند تا ذيريج خودش بيل بدست گرفت و بالاهاى قبر آن حضرت را ويران كرد و از آن پس كارگران ديگر به كار پرداختند - تا گويد - امور بدين وضع بود تا منتصر بخلافت نشست و مردم آسوده شدند و او دست از آزار آل ابى طالب برداشت و زيارت قبر امام حسين و ديگران از آل ابى طالب را آزاد كرد و فرمان داد فدك را به اولاد امام حسن و امام حسين باز پس دادند و اوقاف آل ابى طالب را رها كرد و به خودشان واگذاشت و به شيعه‌هاى آنان تعرض نكرد و جلو آزار آنان را گرفت . پايان از اينجا دانسته شود كه نقشهء ارتجاعى متوكل تا چه اندازه پليد و بنياد كن بوده و جانشين او منتصر مردى خردمند و شيعه مآب و پيرو مأمون بوده و اگر چه دوران خلافت او بسيار كوتاه بود و شش ماه بيشتر نبود ولى اين برانداختن فرمانهاى پليد متوكل سبب آزادى شيعه و رواج دانش و پديد شدن علماى بزرگ شيعه گرديد و در بغداد دانشگاه شيعه بوجود آمد و طولى نكشيد كه شيخ بزرگوار مفيد بنياد آن را مستحكم كرد و شاگردانى نامور در آن پرورده شدند مانند سيد مرتضى علم الهدى و سيد رضى و مؤلف همين كتاب كنز الفوائد و اين دانشگاه شيعه شهرتى بسزا يافت تا اينكه شيخ بزرگوار صدوق هم در پرتو اقتدار آل بويه ببغداد رفت و احاديث شيعهء اماميه را در آن منتشر ساخت .